De Dodentocht 2018

Na de Vierdaagse van Nijmegen voor de eerste en laatste maal te hebben volbracht en de Mar-athon van Sneek, vrijdag/zaterdag de Dodentocht voor de tweede maal gelopen.

Om kwart over acht liepen Anna en deze jongen het startvak B van de Dodentocht naar binnen, klaar voor het ondergaan van de Belgische Tocht der Tochten, de Dodentocht gegeten. Een naam negenenveertig jaar geleden uit gekheid ontstaan en passend bij de Belgische zelfspot. Laten wij ons niet vergissen in de enorme organisatie en beveiliging voor deze tocht. Een helikopter in de lucht en vaak zagen we betonblokken wegen blokkeren. De angst voor aanslagen zat en zit er nog steeds in.

Al snel zou het regenen, steeds steviger. In regenkleding (voor mij een poncho van de Marine, bedankt Tinus) wachten we op het startsignaal dat niet wou en zou komen. Het was dik na negenen vooreer de eerste stappers (Belgisch voor wandelaars. Lopers zijn hardlopers) de smalle uitgang passeerden op weg naar een nieuw avontuur.

De splitsing in de twee groepen leek een goede verbetering, al was hier niets van te merken de eerste kilometers. Na zo’n drie kilometer kwamen de twee groepen bij elkaar op een boerenpad. Wederom veel stilstaan of schuifelen, hier kunnen wij Nederlanders niet zo goed over en dat laten we vaak verbaal weten, een Belg niet, die ondergaat zijn lot.

Na een rondje Bornem kwamen we bij de post Friesland Campina na 19,8 kilometer en hier kregen we chocomel. De vrijwilligers hadden de dop er al van afgedraaid maar dat zie je niet in het donker en misschien een tip om dat de volgende keer even te melden, gelukkig had ik m’n poncho nog steeds aan en dat was nodig ook. De chocomel droop m’n sokken in. Bedankt Anna!

Langs de Schelde, waar de stilte onder de lopers toesloeg, regende het nog heviger. Gelukkig was er in het bos iets meer luwte voor de regen. Gewoon doorlopen, zo simpel was en is het. Niet te snel toegeven aan de vermoeidheid door te gaan zitten. Zo was ons idee om pas bij de post in Breendonk na 42 kilometer voor het eerst te stoppen. We bleken ons rijk gerekend te hebben, want we stopten een post eerder bij Ruisbroek. De Belgen hadden bij iedere post een lichtbak, die informatie begrepen Anna en ik wat anders dan de Belgen. Er stond bijvoorbeeld ’42,2 km gelopen, 57,8 km te gaan’, maar dat was bedoeld voor de vólgende post. In werkelijkheid hadden we 36,8 gelopen. Goed voor de motivatie…

Gelukkig was het nu droog en om een uur of zes werd het licht. In de nacht is het soms struikelen over de steentjes en glijden over de bospaadjes. De dip kwam na zo’n kilometer of 45. Met blik op oneindig en verstand op nul maar wat doorharken. Mijn reacties op Anna haar verhalen zullen wat korter zijn geweest. Ik waande me gelukkig met Anna naast me, want zij praat veel en is daarmee ook nog eens nooit vervelend. Gelukkig zijn er ‘pillekes’ om je de wereld weer wat rooskleuriger te laten zien en deze hielpen na een halfuurtje ploeteren.

De post Merchtem op 53,2 kilometer bereikten we om precies 8 uur. In meerdere opzichten is deze post een belangrijke: je bent dan eindelijk over de helft en hierna loop je weer richting het noorden, naar Bornem. Om met de Belgen te spreken: ‘dat geeft weer moraal’, want zo gezellig is het onderweg nou ook weer niet. Geen Belg die in lijkt voor een praatje. De meesten lopen met z’n tweeën en lijken zich vergroeid te hebben in hun eenzame lot. Voor paaltjes op de weg of tegenliggers wordt niet gewaarschuwd, heel merkwaardig allemaal. Het is je eigen schuld als je op een paaltje knalt, de tocht gaat door, nee we klagen niet, maar snappen dit ook niet.

Het volgend echte doel was de 72,5 kilometer in Lippelo waar m’n vrouw zat te wachten met de koffie. Uiteraard moet deze jongen dan even uitrekenen hoe laat we daar dan weer ongeveer komen. Heb een behoorlijke ‘tijd-tik’. Zit vaak te rekenen en na 50 kilometer wist ik al dat we nooit sneller zouden zijn dan een dikke twintig uur.

De Dodentocht is voornamelijk mentaal zwaar. Natuurlijk heb je na tig kilometers allang je plezier in het wandelen en de trieste omgeving verloren. Het is continu aftellen, een uur lopen is inclusief pauzes ongeveer 5 kilometer.

Gezellig even koffie gedronken in Lippelo. Een vrouw zocht contact met mijn vrouw en zij bleek ook een Friezin te zijn. Uiteraard volgt er dan onmiddellijk een taalswitch. Haar man was spontaan op het idee gekomen om aan deze tocht mee te doen. Zij verbaasde zich ook over de stilte van de mensen langs de kant en de weinig woorden die ze terugkreeg. Toen ze haar man belde waar hij was, was die ook kort van stof. ‘Ut liket wol een Belg’ zei ze toen ze de telefoon uitdrukte. Zelf veranderd van shirt, snel het Elfstedenwandeltocht shirt aan. We moeten wel een beetje reclame maken voor ‘onze tocht’ en dat lukte knap. Toch zo’n tien Belgen die toch meer dan twee woorden wilden spreken en ons vroegen wat die tocht nou precies inhield. Anna had haar praatje snel klaar, al las ze het op: ‘De Elfstedentocht is vijf dagen. De eerste dag is 50, de tweede dag 44, de derde dag 42, de vierde dag 43 en de vijfde dag 28 kilometer en de tocht wordt gehouden in de week met Hemelvaart. Anders moet u even kijken op de website van de Elfstedentocht. (www.elfstedenwandeltocht.nl).’

Een beetje humor en een grote portie zelfspot horen zeker bij de Dodentocht. Je moet je zelf niet te serieus nemen, niet te ver vooruitkijken en van post naar post lopen. Van het traject naar Branst op 94,5 kilometer worden de meeste lopers, herstel stappers, niet vrolijk. Het is een lange weg op de dijk met veel bochten en iedere keer verwacht je dat die aftakt naar het naastliggende dorpje. Hier Anna’s favoriete plaatje ‘I would walk 500 miles’ ongeveer 23 keer gehoord. Een Duitse loper had zo’n radio mee en had dit plaatje op de herhaalstand staan. Je moet er uiteraard niet aan denken om 500 miles te lopen…

Nee, dan lekker aftellen naar de finish. Na nog snel wat genomen te hebben bij post 94,5 km kregen we steeds meer de stap er in. Om de kilometer zie je een bordje, nog 5, nog 4, nog 3, nog 2, nog 1, nog 500 meter en dan loop je de laatste straat door naar de finish waar veel mensen je aankijken of je gek bent en dat is natuurlijk ook wel zo. Weinig spontaniteit in ieder geval, maar dat wist ik nog van vorig jaar. Moet toch zeggen dat de omgeving mij deze tocht meer kon boeien dan vorig jaar. Ook was er meer publiek en muziek onderweg met een Belgische DJ voor mij als hoogtepunt. Een kerel van een kilootje of 175 schreeuwde wat onduidelijks in een microfoon, grappig was het zeker en serieus nam hij het.

Vrouw Saapke stond bij de laatste bocht bij de finish. Na de felicitaties kregen we snel de medaille, oorkonde en een flesje bier. Bier zagen we ook veel op posten onderweg. Lopers die een halve liter wegtikken en dan nog verder moeten lopen, het blijft een merkwaardig iets. In de finishtent werd Anna nog aangesproken door een journalist van De Gazet van Antwerpen. We kwamen op de foto en zeiden soms niet wat we dachten. Ja, de tocht is/was geweldig georganiseerd, alleen blijft het bevreemden dat zo weinig mensen een woordje met je willen wisselen. O ja, zo links en rechts vielen nogal eens wat mensen om, maar ook daar maakt een Belg zich niet zo druk om. Even op de grond leggen en ze komen wel weer bij… ‘Jawel, het is ook niet niks hé, zo’n tocht?’

Eindelijk die finish!

Met een voldaan gevoel gingen we nog wat eten op een terras waar we gisteren ook hadden gegeten. De bediening was uiterst vriendelijk. De vrouw noemde mijn vrouw ‘liefeke’ en mij ‘Suske’. Even opgezocht wat dat betekende en het staat voor ‘lieveling’. Zo toch nog een goede afsluiting van een lange en erg bijzondere dag!

Advertisements

Dag 5 – Elfstedenwandeltocht

5.15 uur door de wekker gewekt vanmorgen. Voor het eerst dat deze week dat ik niet voor de wekker al wakker ben. Met vrouw, buurvrouw Baukje en Anna uit Gaast vertrokken we naar Dokkum. Sinds die nieuwe rondweg is Bolsward – Dokkum binnen 45 minuten te doen.

Toen we uitstapten op de parkeerplaats in Dokkum waren we het spoor even bijster. Moesten we niet links over het brugje of toch rechts? We besloten het tweede bruggetje te pakken en we waren nog steeds in vertwijfeling. Waar was nu de start? Was die verplaatst of waren wij onze coördinatie kwijt? Het bleek het laatste te zijn…

Vijf minuten voor starttijd konden we aanschuiven in de rij. Koffie zat er wederom niet in. Collega Jan stond al klaar in de rij. Ook voor hem was het gisteren goed verlopen. Voel me zelf ook prima. Beetje zere voeten, maar dat was vorig jaar erger.

Dit keer wederom niet door Damwoude. In de sporthal van Rinsumageest kregen we weer onze koffie met koek. Gezelligheid genoeg en vele begroetingen volgden, waaronder met Geert uit Veendam. Ooit contact met hem gehad omtrent een shirtje en heb een klein stukje met hem opgelopen. Mooi weer vandaag en alles ging in rustig tempo. De laatste dag doet er eigenlijk niet meer toe, uitvallen doe je natuurlijk niet. In Oentsjerk wederom een bakkie gedaan op het terras. Aan de praat geraakt met een man en vrouw. De vrouw was ook een loper, zo vertelde ze mij. Ze liep vaak in het buitenland. De vrouw van de man naast me had een maagverkleining gehad en liep alleen vandaag. Deze man was nogal fors zullen we maar zeggen en even later liep zijn vrouw voorbij, trots als een pauw en mooi om te zien.

Zo heeft iedere loper zijn verhaal en even later sprak ik met een man van een metertje of twee (in de hoogte) en hij liep zelf 160 km lopen. Van Nijmegen naar Rotterdam, van Amsterdam naar Leeuwarden (150), er was hem weinig te veel. Ieder weekend liep hij een rondje met een paar mannen. Ze vertrekken dan om 06.00 uur en dan zijn ze om een uur of 13.00 weer terug voor het eten. Nee, er ging eigenlijk geen weekend voorbij zonder lange afstand lopen. En zo zijn er veel meer van deze mensen die een Elfstedentocht niet als een uitdaging zien maar als een leuk tussendoortje. Weer even later liep ik even op met Henk uit Ternaard. Hij wil met een groepje lopen in Duitsland, 100 km. Aangezien ik zelf de Dodentocht van 100 km heb gelopen (en weer ga lopen) klikt een gesprek snel. Ook Wiebe uit Buitenpost behoort tot dat ‘Duitse groepje’ en deze man zette stevig de pas er in. Met hem opgelopen tot de finish. Snel nog even plasje doen achter boom in het park. ‘Ik wacht wel even op je’ zei hij. Nou maar hopen dat het lukt dacht ik nog met een paar ogen in je rug… Gelukkig ging alles boven verwachting en finishten wij om 12.15 in de Harmonie. Ook Sietze uit Bolsward was daar. Hij moest helaas na de eerste dag stoppen ivm hielspoor, een erg vervelende en hardnekkige blessure. Erg sneu, aangezien het zijn tiende deelname was. Later haalde hij dan toch nog een medaille op, hij had immers toch een dag gelopen. Nog even wat gedronken met ondermeer vrolijke Piet (mien maat) uit Sint Anna, Sietze, Anna, Jeltsje, Eelkje, Henk en nog vele anderen. Heel gezellig allemaal. Het was een prachtige week met veel plezierige mensen, met vele verhalen en vele pijntjes.

Tot volgend jaar!

Dag 4 – Elfstedenwandeltocht 2018

De nevel hing boven het Friese land toen we vanmorgen vertrokken naar Franeker voor dag vier van de Tocht der Tochten, het traject Franeker – Dokkum. Na de vele begroetingen vertrok ik bijna als laatste vanuit het mooie Franeker. Het blijft een merkwaardig gezicht, die lopers die al half zeven voor het startlint staan. Hun doel is anders dan de mijne, het contact blijft in een klein groepje lijkt mij.

De weg naar het schelpenpad richting Berlikum is lang en dat is het schelpenpad richting de twaalfde Elfsteden stad ook. Toch een prachtige route.

De naam van het mooie dorp Berltsum is afgeleid van Berlingaheem en is ontstaan uit 2 terpen die vlak bij elkaar lagen. Hieruit is het huidige Berltsum ontstaan. Er zijn, niet bewezen overigens, historische aanwijzingen in de geschiedenis dat Berltsum ooit stadse kenmerken had. Sommigen beweren zelfs dat Berltsum stadsrechten had. Daarmee zou het de twaalfde Friese stad zijn. 

Vaak korte gesprekjes gevoerd. Stukjes opgelopen met Piet uit Sint Anna en Ria en Jan uit Bolsward. Met de laatste twee liep ik door Stiens en we spraken over de totale wanorde van de panden aldaar. Er zit geen lijn in, oud en nieuw vechten om de aandacht. Nee, van zo’n dorpskern word je niet vrolijk. Met Piet en maat Klaas die een dag meeliep gezellig doorgelopen. Bij de koffiepot in Birdaard liep Klaas door. Was bijna op een klein kind gestapt. Piet dacht al dat ik de dreumes van de stoel had gegooid. De praktijk was anders. Het kind hing aan de stoelpoot. Gelukkig bleef het kind en moeders rustig.

LANGS DE DOKKUMER EE

HET LAATSTE STUKJE

Even daarvoor gewuifd naar Wobbie en Jouke die in hun luxe optrekje zwaaiden naar ons lopers. Ze lopen niet meer mee na vele tochten. Vanaf het café aan het water was het nog 10 km richting finish. Met meerdere mensen langs de Dokkumer Ee opgelopen, waaronder een man uit IJlst, een vrouw uit Diever, een man uit België en natuurlijk Piet-zelf.

Na een kleine omweg bereikten we dan eindelijk het centrum van Dokkum. Merkwaardig genoeg kreeg ik mijn stempelkaart niet uit mijn vakje van de tas. Uit pure wanhoop dit maar open geknipt, zodat mijn finishtijd van 15.29 eigenlijk iets naar beneden bijgesteld mag worden.

En wat zit het dan gezellig in het uiterst gezellige Dokkum. Samen met Piet Klaas en hun vrouwen wat bier naar binnen gewerkt en het moet gezegd: dat kost geen moeite! Heerlijk mensen die aankomen bekijken waaronder Jan T en vrouw Jannetje uit ons prachtige Bolsward. Om een uur of kwart voor vijf vertrokken we. Om de beentjes wat soepel te houden had Lambertus de auto bijna in Bolsward geparkeerd, maar dat mocht de pret niet meer drukken. Tjongejonge, wat zat dat weer lekker in Dokkum!

Morgen het laatste dagje naar Leeuwarden. Zoals ieder jaar nemen we die lullige dertig kilometers niet serieus. Op weg naar het twaalfde kruisje.

Oant moarn!

Dag 3 – Elfstedenwandeltocht 2018

In de regen startten we vanmorgen om 7.00 uur vanuit Workum. Een drukte van belang in het centrum van het mooie stadje. Dit keer wel koffie gescoord en na korte praatjes en begroetingen vertrokken we naar de mooie stad van Friesland, ja u raadt het al, dat is uiteraard Bolsward, Boalsert of Bolsert. ‘De terp van Boele’ is de meest logische verklaring van de stadsnaam. In 1455 heeft Bolsward officieel stadsrechten gekregen, maar n.a.w. waren ‘we’ al veel langer een stad. Maar dit terzijde natuurlijk en dit kunt u voor kennisgeving aannemen, al moet ik nog even kwijt dat Bolsward in die middeleeuwen samen met Stavoren, Dokkum en Leeuwarden de belangrijkste handelsstad was. Toen was Bolsward een soort eiland tussen De Marne en de Middelzee. Jawel, dit moest u even weten.

In de regen vertrokken wij dus in een lang lint na toegesproken te zijn door Stephan Rekker waar we geen woord van konden verstaan. Sinds paar jaar lopen we door de Mar naar Parrega en dat is zeker een verbetering. U moet weten (daar kom ik weer) dat dit vroeger allemaal water was, het Workumer Meer. Afijn, na Parrega kwam geen zonneschijn, maar langzaam kwam door de stugge regen Bolsward in zicht. U weet wel: het hart van de Elfsteden, ooit zuivelstad en met die historische feiten en kennis heeft men besloten dat er voor de Broerekerk een fontein moest komen en omdat er wel eens een vleermuis rondvliegt kregen wij een vleermuis als standbeeld en fontein en om het nóg aantrekkelijker voor het publiek maken is er Franse tekst ingegraveerd. Vertaalt staat er het volgende: ‘Beste Bolswarders, na uw vertaling zult Gij begrijpen dat U er bent ingetuind. Ik ben vertrokken in de nacht gelijk deze vleermuis’.

Even zoeken op Wikipedia: In de iconografie is een vleermuis het symbool van de gepersonifieerde nacht.[10] De vleermuis is ook een populair symbool bij bijvoorbeeld spookhuizen, in griezelverhalen en in de gothic-subcultuur. Verder zijn vleermuispoppetjes ook wel in gebruik bij speleologen als een speelse mascotte die hun hobby symboliseert. 

U ziet, ik heb er werk van gemaakt.

In Bolsward afgestempeld bij mijn vrouw, helaas niet in die mooie shirts. Merkwaardig was toch wel dat in Harlingen de stempeldames WEL in die nieuwe Elfstedenshirts zaten, maar dit terzijde. In ieder geval met grote afstand de mooiste stempelplaats, maar dat had u al begrepen.

Na Bolsward veel alleen gelopen. Vaak even een kort praatje en dan weer verder. Een paar Hollanders nog even wat info gegeven over Grutte Pier, dat ie 2.14 groot was en onverschrokken en dat ie iets tegen Hollanders had, omdat zijn huis was afgebrand enz. enz. Hier bedacht ik me toch net op tijd dat ik geen link moest leggen tussen die gruwelijkheden tussen Friezen en Hollanders anno 2018, want wij leven vreedzaam. Daarna stuk opgelopen met Jan en Ria uit Bolsward en dat waren goede gesprekken uiteraard, want Bolswarders praten dezelfde taal. Het merkwaardige was dat Ria eenzelfde soort tik heeft dan deze jongen bij lange duurlopen. Zij controleert de appelgebakjes met slagroom, ik de uitsmijters-kaas. Zij houdt ook een lijstje bij met waar zij de lekkerste appelgebak proeft. Dat was bij haar verrassend genoeg bij McDonalds! Mijn uitsmijter-topper is het Wapen van IJlst.

Langs de boulevard van Harlingen kwam je die verschrikkelijk rolkoffers tegen. Van die gehaaste mensen die dwars door ons lopers en lijders heencrossten op zoek naar hun uitje. Van die decadente lui op van die boot- of lakschoentjes die nooit de kilometers zullen maken dan wij op deze dag alleen al. Bah!

De fontein van Franeker krijgt een 8,5. Stijlvol, niet dominant aanwezig en met een link naar de historie van de stad.

 

Na Harlingen een bochtje om richting Herbaijum en dan kwam eindelijk Franeker in het zicht. Een klein slagje door het kleine parkje en dan de finish op het prachtige plein. Helaas wat matig weer, maar toch een paar pilsjes naar binnen gegooid. Ook Anna zat op het terras, Jeltsje kwam er bij en een later ook Obe uit Bolsward (dat prachtige plaatsje) die alleen vandaag even meedeed. Zo was het een qua temperatuur lekkere wandeldag. Jammer van de regen in die ochtend en de kilheid op de terrasjes. Dit was het weer. Foto’s heb ik vergeten te maken. Oant moarn!

Dag 2 – Elfstedenwandeltocht 2018

Wederom een prachtige dag vandaag. Het zonnetje was er al vroeg bij. Lambertus stuurde ons foutloos naar Sleat, de startplaats van dag 2. Altijd een lastig stuk rijden naar deze plaats. De fontein krijgt van mij trouwens een 7,5. Neig bijna naar een 8, maar hou het hier eerst maar even bij. Ziet er mooi uit, goede plaats voor het centrum van Sleat, niet te prominent aanwezig. Om even op de zaken vooruit te lopen… De fontein van onze waarlijk prachtige stad Bolsward krijgt qua ligging en qua standbeeld en qua originaliteit en qua link met de stad zelf, een gemiddeld cijfer van een 3 en dan ben ik nog mild… Wat een gedrocht, maar misschien denk ik er morgen wanneer ik er langs loop iets milder over. U weet wel, na een dacht lopen en wat goudgeel vocht zie je de zaken wel eens wat in een ander perspectief en ben je wat extremer in je mening. U leest morgen meer over dit gedrocht, dat dan weer wel.

Afijn, de vogeltjes fluiten ‘s ochtends altijd, al was er geen koffie deze ochtend voor de start. Minpuntje natuurlijk, de koffievoorziening kan beter. Verbeterpuntje voor volgend jaar. Maar, dat kon de pret niet drukken. Na een groet aan Piet met de vraag ‘waar is Sietze, doet hij nog mee’, ging mijn duim al omlaag en inderdaad Sietze startte niet en dat was/is verstandig gezien zijn hielspoor. Later op de dag gaf een alternatief uitziende vrouw (reïncarnatie van Klazien uit Valk?) mij een tip: voeten erg afkoelen in een ijsbad en daarna direct verwarmen, zowel voor als na een loopdag. Volledige overtuiging dat dit werkt had ze zeker.

Poos opgelopen met een redelijk zwaarlijvige man (ben ik ook), en het gesprekje ging naar iets wat je niet direct bij hem zou verwachten. Hij had ‘Compostella’ gelopen en dat ook nog twee keer. Wel vanuit Maastricht gestart, maar toch meer dan 2500 km. Bijzondere verhalen, van een man die zijn pad alleen koos/kiest deze tocht. Hij komt uit Winsum. Hier ga ik vast nog een praatje mee maken.

Bij de camping voor de zeedijk sprak Jeltsje mij aan. Een hele tijd met haar opgelopen en haar leven trok voorbij. Deze opvallende verschijning houdt zeker van een sportieve uitdaging. Nu de Elfstedenwandeltocht, straks probeert ze de Stepelfstedentocht en een dag daarna wil ze de Fietselfstedentocht meedoen. Ze twijfelt nog of de Stepelfstedentocht lukt. We gaan haar zeker volgen. Oppassen was het nog even toen een koe de weg overstak richting sloot. Zal je maar gebeuren dat je ‘aangereden’ wordt door een koe, maar veel scheelde het niet. Na de soep van Molkwar richting dijk. Persoonlijk vind ik dat niet een leuk traject: Molkwar – Hindeloopen. Langs die dijk kan ik wel dromen. Eerst is die leuk, dan lastig en vervolgens uiterst vervelend. Even opgelopen met een man die altijd snoepjes bij zich heeft ‘deze fient Jeltsje sa lekker’ en daarna stukje opgelopen met Anna en vriendin. Na Hindeloopen alleen verder. Mijn tempo lag om een of andere reden iets hoger. Vervolgens her en der aangesproken over mijn mooie wandelshirt, etc., etc. Leuk opgelopen met Henk Bouma. Het tempo van zijn groepje lag mij iets te hoog. De hele groep gaat naar een 100 km tocht in Duitsland en ik mocht ook wel mee want er was nog plek in de bus. Aangezien deze tocht in juli is doe ik dit niet. Dan is de vakantie en het moet natuurlijk wel een beetje leuk blijven. O ja, voor ik het vergeet. Heb ook nog opgelopen met man in Dodentocht-shirt (zie eerder stukje). Had hem daar gezien. Mooie man, ja hij deed dat al jaren en had er meer dan 20 uur over gedaan, maar dat had wel sneller gekund als hij niet in slaap was gevallen en daarmee een uur verspeeld had (…). Grappig natuurlijk en dat vond hij zelf ook.

Het stuk van Hindeloopen naar Workum is langer dan voorheen. Tot vorig jaar sloeg je af bij het spoor en ging je binnendoor naar de stad. Dat stuk was 5 km. Nu langs It Heidenskip (stuk fietsroute) 7 km.

Om 15.40 kreeg ik de stempel van een lange, warme dag. Vind dag 2 altijd de minste dag. Morgen proberen we het weer. Oant moarn!

1e dag Elfstedenwandeltocht 2018

Mooi weer zou het worden vandaag en de kleding kon hier op aangepast worden. Zelf koos ik voor een Craft-shirt met lange mouwen. Misschien wat verrassend, maar zo kon ik wat afwisselen, mouwtje omlaag, mouwtje omhoog.

Om kwart over zes vertrokken we richting Leeuwarden met chauffeur ‘Ridder’ Harmen. Onlangs had het onze Koning behaagd Harmen een lintje te schenken voor al zijn verdiensten voor de Gaaster gemeenschap. Met Anna en Baukje kwam ik twintig voor zeven aan in de Elfstedenhal. Opvallend druk met vele bekenden en velen in die nieuwe shirts van de Elfstedenwandeltocht. Vind ze persoonlijk niet mooi: te veel kleuren, oranje dat haast bruin is en de Friese vlag slechts te zien op een mouwtje. Dat dit anders kan hoef ik niet te vertellen…

Al snel vond ik collega Jan en met hem opgelopen tot Bozum. Hier, na 19,5 km, ging Jan ‘aan de koffie’ en deze jongen besloot door te lopen richting Sietze en Piet (St. Anna). In Sneek kwam het tot een treffen na de prachtige route langs de Zwette (Bozum, Scharnegoutum). Om een stempel te krijgen moet je half Sneek door en door het Kunstcentrum Atrium. Dit is een wat nutteloos en rommelig tussendoortje. Je loopt door het gebouw met allemaal kinderen en komt er aan de andere kant weer uit waar de bouillon staat te wachten.

Bij de Sneeker Waterpoort de eerste fontein gezien. Genoeg over gezegd. Ziet er best leuk uit, staat niet al te prominent en daarom krijgt deze fontein van mij een 7. In IJlst kwamen we weer langs de molen en hier wordt plaatsgemaakt voor de fontein van IJlst. Alleen de schaal stond er, maar even googlen doet me opfleuren. Dit wordt echt mooi en op een mooie zinvolle locatie. Ik geef eerst even een 9.

FONTEIN IJLST

Na een bakkie koffie die ik liet betalen door Piet en wat niet helemaal de bedoeling was, verder naar Hommerts/Jutrijp. Van deze dorpen wordt je niet vrolijk. We mochten nog even door het dorpshuis lopen waar we ook nog een geheime stempel kregen, de eerste deze week.

Daarna leegte. Die lange weg naar Woudsend is niet bepaald de aantrekkelijkste van deze route. Vrij eenzaam liepen we richting Sleat. Bij Boer Bouma een noviteit: we mochten dwars door de stal lopen.

PIET (links) en SIETZE.

SIETZE IN DE STAL MET ZIJN VRIENDEN

 

Door de landerijen van Boer Bouma (dit is bijna 5 kilometer) kwamen we 16.16 uur aan bij de stempelpost. Ging goed vandaag, maar het ging minder goed met Sietze die hielspoor heeft. Een hele vervelende blessure voor een loper.

Na de finish met moeite een plaatsje kunnen bemachtigen op het terras. De bediening was weer zoals vanouds: chaotisch! Merkwaardig dat dit ieder jaar weer een enorme puinhoop is. En het is zo makkelijk: geef ieder tafeltje een nummer. Na iedere bestelling direct betalen. Iedere serveerster heeft een paar genummerde tafeltjes. Let maar op: morgen gaat het in Workum nog een veel grotere puinhoop worden. Tip voor ons lopers: bestel direct alles dubbel, in ons geval vier bier en twee Rivella. Je hoeft dan altijd maar één te betalen. Oant moarn!